In "A Course in Miracles" las ik dat de gedachten die ik denk niet de gedachten van God zijn.
Dit is weer een voorbeeld daarvan.
Wie gelooft in valkuilen? God niet ...
En wat God niet kent is niets en nergens! Daar ben ik heel blij om, want als ik mijn menselijke gedachten goed bekijk, ben ik blij dat God ze niet kent en dat ze niets zijn.

Deze discussie over de zogenaamde gevaren van de wet van aantrekking is hoog opgelaaid in Amerika en zal Nederland ook wel bereiken. Vooral de fundamentalistische Christenen voelen zich bedreigd door de openbaarmaking van deze kennis, die Jezus al 2000 jaar geleden heeft gegeven en die zij tot nu toe zo succesvol onder de mat konden vegen. Normaal zou ik niet meedoen aan een discussie over de zogenaamde gevaren van The Secret of misbruik van de wet van aantrekking. Ego haat de waarheid en dus discussieer ik niet met het ego, punt. Dat is niet goed voor mijn eigen vibratieniveau. Het is geen golflengte waarop ik wil zitten en daarom krijgen mensen die mij daarover schrijven gewoonlijk geen antwoord.

Toch zijn er ook mensen, zoals deze schrijver, die oprecht willen weten hoe ze met deze angstige ideeën van het ego om kunnen gaan en voor hun schrijf ik dit artikel. Soms komen mensen net in een kerk en beginnen de Bijbel te lezen. De Heilige Geest wil ze dan leiden naar de Waarheid en het licht in ze wordt ontstoken. Een nieuwe Christen wordt dan meteen onder de hoede van een agent van het ego, iemand die al langer tot de kerk hoort, geplaatst en binnen de kortste keren is het licht weer gedoofd. Vooral de mensen die de goddelijke werkelijkheid pas ontdekken, zijn doelwit van het ego om ze in de beperkende wereld van het ego-denken te houden.

De angst voor het kennen en toepassen van de wet van aantrekking is de angst voor onze eigen macht en het is precies waar het ego ons wil hebben. Alsof mensen deze wet niet altijd toepassen!!! Alleen doen ze het gedachteloos en trekken ze dan ook allerlei omstandigheden en dingen aan die ze niet willen. En daar kunnen ze zich dan ook nog klein en machteloos bij voelen en zo nog meer ellendigs aantrekken!

In het Calvinisme vind je verheerlijking van gebrek en heel veel veroordeling van de overvloed die God ons wil geven. En natuurlijk in sommige oude Christelijke tradities. Kijk maar naar de zogenaamde heiligen die zichzelf zweepslagen gaven en in grote armoede leefden. In tegenstelling daarmee rijden vele Zen monniken in Japan allemaal in Rolls Royces e.d.

Onthechting hoort bij de wet van aantrekking. Je kunt dingen alleen aantrekken wanneer je je verlangen overgeeft aan God in het vertrouwen dat het is geschied. Dat is ware onthechting. Om ons te misleiden heeft Ego ervan gemaakt dat je moet afzien, met het minimale moet leven. God is rijk en God wil dat wij ook alles hebben. Daarom zei Jezus dat we ons geen zorgen moeten maken over "jezelf en over wat je zult eten of drinken, noch over je lichaam en over wat je zult aantrekken." Ego legt dit uit alsof bezit slecht is en daarmee hebben de Christelijke kerken eeuwenlang mensen arm gehouden, maar dat bedoelde Jezus helemaal niet, integendeel! Wanneer we ons zorgen maken vibreren we op het niveau van gebrek en dan trekken we gebrek aan. Daar wilde Hij ons voor waarschuwen.

De verslaving aan het ego houdt in dat mensen verslaafd zijn aan gebrek en pijn en lijden. Ego wil dat we lijden. Het is heel onchristelijk om te lijden. Ego probeert ons aldoor af te houden van alles wat goed voor ons is, onder andere door ons wijs te maken dat we sommige dingen niet mogen hebben. Terwijl het ons wel ziekte, pijn, armoede, liefdeloosheid en dood laat ervaren als dingen die zogenaamd goed zijn voor ons en die erbij horen. In de goddelijke werkelijkheid bestaat dat niet, er is daar alleen geluk en overvloed aan al het goede, geen enkele vorm van dood.

Kun je je voorstellen dat God zou denken dat wij in gebrek moeten leven of dat wij iets niet mogen hebben omdat het irrelevant is? God heeft geen gebrek aan wat dan ook. We mogen van God alles hebben, het meest irrelevante, zelfs deze wereld van zogenaamd goed en kwaad en zelfs gebrek ...

Zodra er een gevoel bij je opkomt van 'ik mag iets niet" of "iets is niet goed voor me" dan spreekt het ego. God weet dat niets je kwaad kan doen.
Wanneer je onbewust bent is je macht om te scheppen aan banden gelegd en dus ben je veilig voor je wanscheppingen. Die zijn dan allemaal vergankelijk en tijdelijk. Al is de tijdelijke ervaring van ze niet prettig.
Wanneer je bewust bent, sta je onder goddelijke leiding en trek je alleen de dingen aan die je echt gelukkig maken. En verder op overvloedige wijze alles wat je nodig hebt voor je aardse bestaan.

In de mail stond ook: Vroeg of laat merkt de denkgeest op dat er maar een doel kan zijn: eenwording met God.
Eenwording met God is geen doel, maar een feit. Ons doel is wel bewustwording van onze eenheid met God. En we hoeven ons niet druk te maken om dat doel te bereiken, want het is verzekerd. Uiteindelijk komen we allemaal thuis bij God. We kunnen het ook niet zelf voor elkaar krijgen. Alleen God verandert mensen echt.
Wanneer je je onder leiding stelt van de Heilige Geest, dan is de afspraak dat Die je af zal houden van alles wat je weer op een zijpad brengt. Je hebt dan geen verlangens meer die je misleiden en doelen die je van het Licht afhouden, vallen gewoon weg. De verlangens om je broeder als een lichaam te zien en zo zijn werkelijkheid te ontkennen en hem gevangen te houden in de hel van het ego, vallen weg. Je gaat zien hoe waardeloos het is om op die manier in relatie tot een ander te staan. Elk verlangen om te winnen, meer of beter te zijn dan een ander, houdt ook op. Je wil alleen nog het ego overwinnen en meer en beter zijn dan je oude geconditioneerde kleine beperkte zelf.

Een uitspraak van Jezus die veel gebruikt wordt door het ego is: "Verzamel voor jezelf geen schatten op aarde: mot en roest vreten ze weg en dieven breken in om ze te stelen."
Wanneer je schatten verzamelt met je aardse bewustzijn, dan geloof je in dieven en in vergankelijkheid en in vasthouden. En al die geestestoestanden zul je dan ook ervaren in je fysieke bestaan.

Jezus vervolgde met: "Verzamel schatten in de hemel, daar vreten mot noch roest ze weg, daar breken geen dieven in om ze te stelen."
Daar bedoelde Hij mee: Verzamel schatten met je hemelse bewustzijn, het bewustzijn van liefde en delen en overvloed, het geloof in de macht van iedereen om zijn eigen ervaring vorm te geven en bevrijd te worden.
Hij eindigde met: "Waar je schat is, daar zal ook je hart zijn." Hiermee wilde Hij duidelijk maken dat het aardse bewustzijn geen vrede geeft, het hemelse wel. Je aandacht is dan gericht op de magazijnen van God, vol met al het goede, met overvloed aan alles wat je nodig hebt voor het leven van je lichaam en voor je menselijk bestaan met de beperkte waarneming daarvan. Wanneer in al je aardse, menselijke behoeften is voorzien, richt je automatisch je aandacht op de goddelijke waarheid en werkelijkheid, het koninkrijk Gods.

Ik hou heel veel van de volgende uitspraak van Jezus: "Het oog is de lamp van het lichaam. Dus als je oog helder is, zal heel je lichaam verlicht zijn. Maar als je oog troebel is, zal er in heel je lichaam duisternis zijn. Als het licht in jezelf verduisterd is, hoe groot is dan die duisternis!"
In de nieuwe moderne bijbelvertaling hebben ze het niet begrepen. De vertaling zit er helemaal naast. In de oorspronkelijke vertaling staat het wel goed, nl. "als je oog enkelvoudig is". Jezus wilde de echte Christenen, de goede verstaanders, op het belang van nondualistisch denken wijzen. Als je waarde hecht aan het zogenaamd goede en kwade van het ego leef je in duisternis. Ego heeft verzonnen tegenstellingen gecreëerd om ons in de duisternis van het oordelen te houden. Zogenaamd "goed" versus zogenaamd "kwaad". Wanneer je het dualisme loslaat en de waarden van God toelaat, zal heel je lichaam verlicht zijn.
Sinds ik de Course doe, hebben al vele mensen mij verteld dat ze licht in mij zien. Heel gewone mensen, die daar zeer verbaasd over waren. God heeft hun ogen op dat moment gezegend, denk ik dan. En 's morgens, wanneer ik net wakker ben en in de spiegel kijk, ligt er vaak een felle glans over mijn gezicht die ik zelf kan zien.
Ik heb ook mogen zien dat dat licht potentieel in iedereen is, maar doordat hun oog niet enkelvoudig is, is het licht verduisterd. Maar het is gelukkig al heel helder in zeer velen.

In "Het licht in het Onze Vader" (p.71 e.v.) heb ik de ego-interpretatie van de volgende uitspraak ontmaskerd:
"Niemand kan twee heren dienen: hij zal de eerste haten en de tweede liefhebben, of hij zal juist toegewijd zijn aan de ene en de andere verachten. Jullie kunnen niet God dienen én de mammon."
Hier volgt de tekst:
Over onze houding tegenover de wereld van vorm bestaan allerlei misvattingen. Jezus wees erop dat we niet twee heren kunnen dienen; we kunnen niet God dienen en Mammon. Mammon wordt veelal gezien als de god van de wereld, het materialisme. Maar er is meer aan de hand.

De Mammon vertegenwoordigt het dualisme, het geloof in twee machten van zogenaamd goed en kwaad, versus het geloof in één enkele goddelijke macht. Daarom zei Paulus (I Cor.10:21-22): Gij kunt niet uit de beker des Heren drinken én uit de beker der duivels, gij kunt niet aan de tafel des Heren deel hebben én aan de tafel der duivels.
Zij die getuigen van de macht van kwaad zijn in feite aanbidders van datgene waarvan ze zo heftig beweren dat ze het afwijzen. Met schuld overladen mensen hadden een wezen nodig waarop ze hun schuld konden projecteren.

Toen Jezus zei dat het niet mogelijk is om twee meesters te dienen, bedoelde hij dat de materialistische en dualistische visie niet te verenigen is met de spirituele. Hij bedoelde niet dat we in armoede moeten leven of dat de dienst aan God 'versterving' inhoudt. De ware betekenis van versterving is sterven aan het kleine ik; het opgeven van onze eigenwilligheid, eigenwijsheid en eigenmachtigheid en onze angstige gedachten. Deze aanbidding van de Mammon is de gehechtheid aan het ego-bestaan in een wereld zonder God.

In 'the Cup or Monad', onderdeel van het Corpus Hermeticum, wordt gezegd dat al het vergankelijke, al de genoegens die het lichaam lijkt te verschaffen aan hen die geen verband leggen met de keerzijde van de medaille, afgewezen moet worden. Want je kunt niet God en Mammon dienen. Je kunt je niet tegelijk geven aan het vergankelijke en aan het goddelijke. En je kunt het vergankelijke zelf niet beminnen, want het herinnert je aan de kwetsbaarheid waaraan je denkt dat je onderworpen bent.
Wanneer het vergankelijke je niet meer boeit, begin je echt te denken, je denkvermogen wordt dan ontwikkeld en dan is het mogelijk om Kennis te ontvangen.

Je kunt de twee niet verenigen. Het is onmogelijk om het vergankelijke naar God te brengen; en het is onmogelijk om God, het onveranderlijke, te verzoenen met het vergankelijke. God kent het niet, kan het niet kennen en zal het nooit kennen. God kent datgene wat niet bestaat, niet. Het hele concept van vergankelijkheid is Hem vreemd. God is het Goede, en niets anders. En niets anders is kenbaar voor Hem.
Wanneer je je ware aard weer begint te herinneren, zul je eindelijk in staat zijn van je Zelf te houden, want je bent werkelijk beminnenswaard. Wanneer je kiest voor dit Zelf, ga je er echt op vooruit. Het is een voordelige keus. Het maakt een God van je.

De Mammon is al het uiterlijke en vergankelijke, de hele sterfelijke wereld. En niet de gehechtheid aan bezit; dat is een beperkte en, voor het ego, veilige definitie ervan. Annie Rix Militz merkte terecht op in haar boek 'Rijkdom en eer' dat de angst om ten prooi te vallen aan hebzucht, en angst voor verlies en gehechtheid, maakte dat mensen de aangename dingen van de aarde afwezen. Men was bang voor aardse rijkdom en verachtte en veroordeelde het. Maar als je de Hemelse schatten hebt ontvangen, worden de aardse je ook in de schoot geworpen, tenzij je deze doelbewust afwijst. Want voorspoed op aarde weerspiegelt alleen maar de spirituele voorspoed.

God begrijpt onze uitwisseling niet. Toch wordt alles wat we hebben gemaakt gebruikt voor ons bestwil. Daarom kan geld beschouwd worden als één van de zichtbare uitingen van goddelijke voorspoed.

Aardse schatten zijn onpersoonlijk en nuttig. Ze hebben alleen de waarde die wij eraan toekennen. Zij, die de aardse rijkdommen begeren, of ze er nu weinig of veel van hebben, laten zien wat voor hun waarde heeft.

Maar diegenen, die in gedwongen soberheid leven, hechten blijkbaar waarde aan armoede. Onthechting houdt niet in, dat men iets niet moet hebben; men moet leven in het besef alleen afhankelijk te zijn van God.